Ποτέ δεν πίστευα ότι θα έκλαιγα τόσο πολύ — ειδικά όχι μπροστά σε όλους. Αλλά όταν ο Ρεξ, ο συνταξιούχος χειριστής σκύλων του θείου μου, πήδηξε πάνω στο φέρετρο, κάτι μέσα μου θρυμματίστηκε.
Ο θείος Ματέο ήταν ένας βετεράνος πολέμου σκληραγωγημένος στις μάχες, ο πιο σκληρός τύπος που υπήρχε. Μετά από δύο περιοδείες, γύρισε σπίτι με τον Ρεξ, έναν κομψό μαύρο Γερμανικό Ποιμενικό που πιθανότατα του είχε σώσει τη ζωή αμέτρητες φορές. Ήταν αχώριστοι. Ο Ρεξ παρέμεινε πιστός σε αυτόν ακόμα και μετά την υπηρεσία του, συνεχίζοντας το έργο έρευνας και διάσωσης για άλλα πέντε χρόνια. Όταν ο θείος Ματέο πέθανε από καρδιακή νόσο, όλοι ξέραμε ότι ο Ρεξ θα θρηνούσε βαθιά. Αλλά τίποτα δεν με είχε προετοιμάσει για αυτό που συνέβη εκείνη την ημέρα.
Η τελετή ήταν επίσημη και σεβαστή — στρατιωτικές τιμές, τελετή με τη σημαία, όλα αυτά. Στάθηκα δίπλα στη μητέρα μου, κρατώντας το χέρι της τόσο σφιχτά που πιθανότατα άφησα σημάδια. Καθώς το φέρετρο τοποθετούνταν στη θέση του, κάποιος έβγαλε τον Ρεξ από το κλουβί του. Στην αρχή, ήρθε και μύρισε τριγύρω, σχεδόν σαν να ήταν μπερδεμένος για το πού ήταν ο Ματέο.
Σπαρακτική φωτογραφία δείχνει σκύλο να αρνείται να φύγει από το πλευρό του στρατιώτη του – Μάθετε τι συνέβη στη συνέχεια – American Kennel Club
Τότε, χωρίς προειδοποίηση, τινάχτηκε. Ούτε γρύλισμα, ούτε γάβγισμα – μόνο ένα απαλό, σπαρακτικό κλαψούρισμα καθώς ήταν ξαπλωμένος πάνω στο φέρετρο, με το κεφάλι του δίπλα στη διπλωμένη σημαία. Το δωμάτιο σίγησε. Και τότε το άκουσα. Μεγάλοι άντρες έκλαιγαν με λυγμούς. Η ξαδέρφη μου έπεσε στα γόνατα. Ακόμα και ο ιερέας έπρεπε να σταματήσει για μια στιγμή.
Και τότε – αυτό που συνέβη στη συνέχεια με στοιχειώνει ακόμα – ο Ρεξ άρχισε να γδέρνει το φέρετρο σαν να προσπαθούσε να μπει μέσα. Τότε ήταν που ο νεκροθάφτης έτρεξε να τον βγάλει έξω. Αλλά εγώ μπήκα μέσα και του έκλεισα το δρόμο.
