— Φύγετε από το ξενοδοχείο μου πριν καλέσω την αστυνομία.
Ο Ντέρεκ Ουόλς άρπαξε την μαύρη κάρτα από τα χέρια της Μάγια Ρίτσαρντσον και την πέταξε στο μαρμάρινο πάτωμα. Έπειτα την πάτησε με το πολυτελές του παπούτσι, σαν να ήταν απλό σκουπίδι.
— Ντροπή σε όλους σας, γέλασε κοροϊδευτικά και δυνατά. — Δεν έχει σημασία από πού ξεσήκωσες αυτή την ψεύτικη κάρτα· μάζεψέ την και φύγε από εδώ.
Η ρεσεψιονίστ Σάρα χαχάνισε νευρικά:
— Να φέρω μήπως και ένα πανί; Λένε πως τέτοιες κάρτες μεταδίδουν μικρόβια.
Η Μάγια δεν κουνήθηκε. Έσκυψε ήρεμα, σήκωσε την τσαλακωμένη κάρτα και την έβαλε ξανά στην τσάντα της.
— Σας έχει φερθεί ποτέ κανείς σαν να ήσασταν σκουπίδια σε έναν χώρο που σας ανήκε ολοκληρωτικά; ρώτησε ήσυχα.
— Έχω κράτηση για το ρετιρέ, πρόσθεσε, ακουμπώντας το κινητό της στον πάγκο.
Η οθόνη έδειχνε καθαρά την επιβεβαίωση:
Sterling Grand Hotel. Penthouse Suite 45501.
Επισκέπτρια: Maya Richardson.
Ο Ντέρεκ ούτε που κοίταξε.
— Ο καθένας μπορεί να φτιάξει κάτι τέτοιο.
Μιλούσε όλο και πιο δυνατά, όλο και πιο απότομα. Η Σάρα τον ακολούθησε. Ύστερα έφτασε και η υπεύθυνη. Η Μάγια ελέγχθηκε, ταπεινώθηκε, κρίθηκε με βάση τα ρούχα και την εμφάνισή της.
Το ρολόι έδειχνε 23:58.
Σε λίγα λεπτά έπρεπε να δεχτεί ένα τηλεφώνημα από το Τόκιο — για μια συναλλαγή εκατοντάδων εκατομμυρίων.
Κάποιος ήδη τραβούσε τη σκηνή με το κινητό του. Κανείς όμως δεν παρενέβαινε.
Τότε η Μάγια έβγαλε αργά έναν φάκελο από την τσάντα της.
— Πριν συνεχίσετε, είπε ήρεμα, σας προτείνω να ανοίξετε τον κανονισμό της εταιρείας σας. Άρθρο 14.3.
Έπεσε απόλυτη σιωπή στο λόμπι.
— Κάθε διάκριση επισύρει άμεση απόλυση, διάβασε δυνατά ο φύλακας.
Η Μάγια ακούμπησε κι άλλο ένα έγγραφο στον πάγκο. Έπειτα μια επαγγελματική κάρτα.
Το όνομα ήταν τυπωμένο καθαρά:
Maya Richardson
CEO, Richardson Ventures
Σήκωσε το βλέμμα της.
— Και ναι… όλοι σας εργάζεστε για μένα.
Το πρόσωπο του Ντέρεκ έγινε κατάχλωμο. Τα χέρια της Σάρα άρχισαν να τρέμουν.
Αλλά η Μάγια είχε ήδη γυρίσει αλλού, λες και όλα αυτά δεν είχαν πια καμία σημασία.
— Αύριο δεν θα ανήκετε πια σε αυτή την εταιρεία, είπε ήρεμα. — Και απόψε… εσείς οι ίδιοι δείξατε γιατί.
Πήρε το τηλέφωνό της. Η οθόνη έδειχνε εισερχόμενη κλήση από το Τόκιο.
— Ναι, είμαι έτοιμη, είπε καθώς κατευθυνόταν προς το ασανσέρ.
Και στο λόμπι έμεινε μόνο η σιωπή…
και η επίγνωση πως ένα μόνο λάθος μπορεί να κοστίσει ολόκληρη καριέρα.
