Ληστές στο δάσος επιτέθηκαν σε ένα κορίτσι με στολή, πιστεύοντας ότι ήταν ανυπεράσπιστη και δεν θα μπορούσε να αντισταθεί. Όμως ακριβώς εκείνη τη στιγμή κάποιος βγήκε από το βάθος του δάσους, και μέσα σε ένα λεπτό τα παλικάρια είχαν ήδη γονατίσει, ικετεύοντας για έλεος 😱😨
— Καταλαβαίνεις, βέβαια, ότι εδώ κανείς δεν θα ακούσει τις φωνές σου, είπε ένας από αυτούς, καθώς την περικύκλωναν σε ένα στενό δασικό μονοπάτι.
Ήταν ήδη τρίτο μήνα σε αποστολή και από την πλήξη είχαν αρχίσει να ψάχνουν κάποιον για να μπλέξουν. Και να που βρέθηκε μπροστά τους ένα νεαρό κορίτσι με στολή, μόνο του, χωρίς συνοδεία. Τους φάνηκε εντελώς ανυπεράσπιστο.
— Μάλλον είσαι η καινούρια μας νοσοκόμα, χαμογέλασε ειρωνικά ο δεύτερος. — Θα με γιατρέψεις; Εδώ πονάω, είπε δείχνοντας το στήθος του και γέλασε δυνατά.
Οι υπόλοιποι αντάλλασσαν βλέμματα, έλεγαν χυδαία αστεία και προσπαθούσαν να τη χτυπήσουν με λόγια. Ένας από τους πιο θρασείς πλησίασε και πέρασε το χέρι του στα μαλλιά της:
— Τι απαλά… είχα πολύ καιρό να αγγίξω κάτι τόσο απαλό.
Το κορίτσι στεκόταν ακίνητο. Μέσα της όλα σφίγγονταν από τον φόβο, αλλά δεν επέτρεψε στον εαυτό της να το δείξει. Ήξερε πως αν έδειχνε αδυναμία, τα πράγματα θα γίνονταν χειρότερα.
— Αφήστε με ήσυχη. Αλλιώς θα το μετανιώσετε, είπε με σταθερή φωνή.
— Κοιτάξτε την, μιλάει κιόλας, χλεύασε ο τύπος με τον ξυρισμένο αυχένα. — Κι εμείς νομίζαμε πως είσαι άλαλη.
Γέλασαν ξανά. Ένας έκανε ένα βήμα μπροστά, έτοιμος να συνεχίσει την κοροϊδία.
Και ακριβώς εκείνη τη στιγμή ακούστηκε από το βάθος του δάσους ένα βαθύ, πνιχτό γρύλισμα…
Μεγάλες σκύλες υπηρεσίας ξεπρόβαλαν πίσω από τα δέντρα. Κινήθηκαν γρήγορα, με σιγουριά και απόλυτη σιωπή. Και στο επόμενο δευτερόλεπτο όλα άλλαξαν.
Τα σκυλιά όρμησαν μπροστά. Τα παλικάρια δεν πρόλαβαν καν να καταλάβουν τι συνέβαινε. Ένας ένας βρέθηκαν στο έδαφος, προστατεύοντας το κεφάλι τους με τα χέρια και ουρλιάζοντας από τον φόβο. Τα ζώα εκτελούσαν τις εντολές με ακρίβεια και δεν τους άφηναν να σηκωθούν.
Το γέλιο εξαφανίστηκε αμέσως.
— Βγάλτε τα! Δαγκώνουν! φώναξε ένας, προσπαθώντας να συρθεί προς τα πίσω.
Το κορίτσι παρακολουθούσε ήρεμα. Τώρα στο βλέμμα της δεν υπήρχε ούτε φόβος ούτε αμφιβολία.
— Σας παρακαλώ… σταματήστε τα… δεν ξέραμε… άρχισαν να λένε βιαστικά οι υπόλοιποι.
Μόνο τότε έδωσε μια σύντομη εντολή. Τα σκυλιά υποχώρησαν αμέσως, συνεχίζοντας όμως να ελέγχουν την κατάσταση.
Ένας από τους επιτιθέμενους, λαχανιασμένος και με τρεμάμενη φωνή, ρώτησε:
— Ποια είσαι εσύ;..
Το κορίτσι ίσιωσε τον γιακά της στολής και απάντησε ψύχραιμα:
— Ταγματάρχης των ειδικών δυνάμεων. Και αυτά είναι τα υπηρεσιακά μου σκυλιά. Είμαι κι εγώ σε αποστολή. Μόνο που, φοβάμαι, για εσάς έχει ήδη τελειώσει.
Το δάσος βυθίστηκε ξανά στη σιωπή. Και αυτή τη φορά κανείς δεν γέλασε ξανά.
