Όταν έφτασα στο μαιευτήριο εκείνο το βράδυ με τον τοκετό, ο σύζυγός μου και εγώ περιμέναμε με ενθουσιασμό τη γέννηση του τέταρτου παιδιού μας. Η οικογένειά μας ήταν ήδη «απελπιστικά μεγάλη».
Ο δεύτερος και ο τρίτος γιος μας είναι δίδυμοι – αν και δεν υπήρχαν δίδυμα στην οικογένειά μας πριν. Την επόμενη φορά που προσπάθησα να μείνω έγκυος, το αστείο της οικογένειας ήταν: «Κι αν είναι πάλι δίδυμα;»
Οι παππούδες ήταν πολύ έκπληκτοι και έπρεπε να βοηθήσουν πολύ στην αρχή. Στο δεύτερο υπερηχογράφημα μπορούσαμε ήδη να πούμε αν θα ήταν ξανά δίδυμα.
Αλλά όχι – ο τέταρτος «Ninja» ήρθε μόνος του. Τελικά, όλα είχαν τελειώσει. Μας πήγαν σε ένα ιδιωτικό μονόκλινο δωμάτιο, το οποίο ο σύζυγός μου και εγώ είχαμε πληρώσει εκ των προτέρων.
Λίγες ώρες αργότερα μου έφεραν το μωρό για να θηλάσω. Λίγα λεπτά αργότερα, ο επικεφαλής γιατρός μπήκε με ανήσυχο πρόσωπο και είπε: «Έχουμε ένα μικρό πρόβλημα…»
Σήμερα το πρωί μια 18χρονη γέννησε την κόρη της, υπέγραψε δήλωση, κάλεσε ταξί και βγήκε από το νοσοκομείο.
Δεν μπορούσε να περπατήσει μετά τον τοκετό, αλλά δεν ήθελε να μείνει ούτε στιγμή. Έπρεπε να την αφήσουμε να φύγει.
Το μωρό είναι όμορφο και υγιές. Ξέρω πόσο ήθελες δίδυμα. – Σκέφτηκα ότι θα έπαιρνες αυτό το μωρό;
– Θα μπορούσαμε να γράψουμε ότι το γέννησες… – Απλώς δεν θέλω το παιδί να πάει σε ορφανοτροφείο. Τι είδους ζωή είναι αυτή για ένα μωρό; Μου ραγίζει την καρδιά… Φυσικά και είναι παράνομο.
Θα μπορούσε να ξεκινήσει μια επίσημη διαδικασία υιοθεσίας, αλλά αυτό διαρκεί μήνες και δεν υπάρχουν εγγυήσεις. – Και μέχρι τότε το μωρό θα ήταν στο ορφανοτροφείο.
Είναι λυπηρό… Για να είμαι ειλικρινής, σοκαρίστηκα… Ήξερα πολύ καλά τη Μητέρα Ανώτερη, τη Λιουντμίλα Στεπάνοβνα. Ήταν μια πολύ καλή και φιλική γυναίκα. Μιλήσαμε και έξω από το νοσοκομείο.
Ίσως γι’ αυτό μου ήρθε με αυτή την «ομαλή» πρόταση.
