Κάθε βράδυ, η γυναίκα του αδελφού μου ερχόταν στην κρεβατοκάμαρά μας και ξάπλωνε ανάμεσα σε εμένα και τον σύζυγό μου. Έλεγε ότι φοβόταν τους εφιάλτες, όμως ο πραγματικός εφιάλτης βρισκόταν πίσω από τη δική της πόρτα…
Μετά τον γάμο, ο αδελφός μου, ο Αρτιόμ, και η γυναίκα του, η Λέρα, εγκαταστάθηκαν προσωρινά στο σπίτι της μητέρας μας. Ο σύζυγός μου, ο Μαξίμ, κι εγώ μέναμε επίσης εκεί, όσο γίνονταν εργασίες ανακαίνισης στο διαμέρισμά μας.
Τις πρώτες ημέρες όλα ήταν ήρεμα. Σύντομα όμως, η Λέρα άρχισε να έρχεται κάθε βράδυ στην κρεβατοκάμαρά μας κρατώντας το μαξιλάρι της.
— Είδα πάλι έναν εφιάλτη. Μπορώ να μείνω εδώ;
Ξάπλωνε πάντα στη μέση, ανάμεσα σε εμένα και τον Μαξίμ.
Μου φαινόταν παράξενο, αλλά η Λέρα έδειχνε τόσο τρομαγμένη, που δεν μπορούσα να της αρνηθώ. Ο Αρτιόμ εργαζόταν τις νύχτες και δεν γνώριζε τίποτα.
Ένα βράδυ ξύπνησα επειδή η Λέρα έσφιγγε δυνατά το χέρι μου.
Κοιτούσε ακίνητη την πόρτα.
Κάτω από αυτήν φαινόταν μια λεπτή λωρίδα φωτός, ενώ στον διάδρομο στεκόταν η σκιά κάποιου. Το πόμολο της πόρτας γύρισε αργά.
Η Λέρα σκέπασε το φως με την κουβέρτα και έβαλε το δάχτυλό της στα χείλη.
Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα, ο άνθρωπος έφυγε.
Δίπλα μας, ο Μαξίμ συνέχιζε να κοιμάται ήρεμα.
Το πρωί ρώτησα τη Λέρα:
— Ποιος στεκόταν έξω από το δωμάτιό μας;
Εκείνη χλώμιασε.
— Όχι εδώ, ψιθύρισε.
Το βράδυ μιλήσαμε οι δυο μας.
— Δεν έρχομαι σε εσένα εξαιτίας των εφιαλτών, παραδέχτηκε η Λέρα. Φοβάμαι τον Μαξίμ.
Μου είπε ότι ο σύζυγός μου της έκανε διφορούμενα σχόλια, την πλησίαζε υπερβολικά και εμφανιζόταν έξω από το δωμάτιό της όταν ο Αρτιόμ δεν ήταν στο σπίτι. Αρκετές φορές, μέσα στη νύχτα, κάποιος είχε προσπαθήσει να ανοίξει την πόρτα της.
— Γιατί δεν μίλησες;
— Φοβόμουν ότι κανείς δεν θα με πίστευε. Όλοι θεωρούν τον Μαξίμ τέλειο. Νόμιζα ότι θα με κατηγορούσαν πως καταστρέφω την οικογένεια.
— Γι’ αυτό κοιμόσουν ανάμεσά μας;
Η Λέρα έγνεψε καταφατικά.
— Όσο βρίσκεσαι εσύ εκεί, δεν θα τολμήσει να κάνει τίποτα.
Δεν ήθελα να την πιστέψω. Ο Μαξίμ ήταν σύζυγός μου εδώ και οκτώ χρόνια.
Όμως απάντησα:
— Σε πιστεύω.
Την επόμενη ημέρα άρχισα να τον παρατηρώ προσεκτικά. Ο Μαξίμ κοιτούσε τη Λέρα για υπερβολικά πολλή ώρα και πάντα έλεγχε πού βρισκόταν ο Αρτιόμ.
Ενώ έκανε ντους, μπήκα στο γραφείο του και βρήκα ένα παλιό τηλέφωνο.
Μέσα υπήρχαν κρυφά τραβηγμένες φωτογραφίες γυναικών.
Ανάμεσά τους υπήρχαν φωτογραφίες της Λέρα στην αυλή, στην κουζίνα και δίπλα στο παράθυρο της κρεβατοκάμαρας. Υπήρχε επίσης ένα νυχτερινό βίντεο στραμμένο απευθείας προς την πόρτα του δωματίου της.
Έστειλα όλα τα στοιχεία στο δικό μου τηλέφωνο.
Την Κυριακή έδειξα τις αποδείξεις στον αδελφό μου.
Η Λέρα τού μίλησε για τα βήματα στον διάδρομο, το πόμολο που γύριζε και τον φόβο που την ανάγκαζε κάθε νύχτα να κρύβεται στο κρεβάτι μας.
— Γιατί δεν μου το είπες; ρώτησε συγκλονισμένος ο Αρτιόμ.
— Φοβόμουν ότι θα επέλεγες τους συγγενείς σου αντί για εμένα.
Την αγκάλιασε.
— Εσύ είσαι η οικογένειά μου.
Εκείνη τη στιγμή μπήκε ο Μαξίμ.
Μόλις είδε το τηλέφωνο, προσπάθησε να δικαιολογηθεί:
— Είναι μια παλιά συσκευή. Οποιοσδήποτε θα μπορούσε να είχε αποθηκεύσει αυτές τις φωτογραφίες.
Ύστερα έδειξε τη Λέρα:
— Εκείνη ερχόταν κάθε βράδυ στο κρεβάτι μας. Αυτό σας φαίνεται φυσιολογικό;
Τον κοίταξα στα μάτια.
— Ερχόταν επειδή δίπλα μου ένιωθε ασφαλής.
Καλέσαμε την αστυνομία. Το τηλέφωνο, οι φωτογραφίες, το βίντεο και οι καταθέσεις μας έγιναν αποδεικτικά στοιχεία. Στον Μαξίμ απαγορεύτηκε να πλησιάζει τη Λέρα και εγώ κατέθεσα αίτηση διαζυγίου.
Αργότερα μου είπε:
— Νόμιζα ότι η σιωπή θα έσωζε την οικογένεια.
— Όχι, απάντησα. Προστάτευε μόνο εκείνον που σε έκανε να φοβάσαι.
Οι άνθρωποι εξακολουθούν να παρερμηνεύουν αυτή την ιστορία. Μιλούν για μια γυναίκα που κάθε βράδυ ξάπλωνε ανάμεσα στην κουνιάδα της και τον σύζυγό της.
Όμως δεν ήταν ούτε απιστία ούτε μια παράξενη ιδιοτροπία.
Ήταν ένα οδόφραγμα.
Η Λέρα δεν ερχόταν στο δωμάτιό μας επειδή ήθελε να πλησιάσει τον σύζυγό μου.
Κρυβόταν από εκείνον.
