Όταν η Σοφία έμαθε ότι ήταν έγκυος, δεν επέτρεψε στον εαυτό της να χαρεί πρόωρα. Μετά από χρόνια απογοητεύσεων, είχε πάψει να πιστεύει αμέσως και μέχρι τέλους στα θαύματα, και απλώς συνέχισε να ζει, προσπαθώντας να μην σκέφτεται το κακό.
Όμως οι παράξενες συμπεριφορές άρχισαν σχεδόν αμέσως. Και πρώτος δεν τις ένιωσε άνθρωπος. Τις ένιωσε ένα άλογο.
Ο παλιός καστανός επιβήτορας, ο Άργος, ζούσε μαζί τους στον κήπο επί πολλά χρόνια. Ήταν ήρεμος, σχεδόν τεμπέλης, σπάνια αντιδρούσε απότομα σε οτιδήποτε και φερόταν πάντα με τον ίδιο τρόπο.
Ώσπου τον πλησίασε η Σοφία, με την κοιλιά της ήδη ελαφρώς φουσκωμένη.
Στην αρχή δεν έδωσε σημασία. Ο Άργος απλώς πλησίασε λίγο περισσότερο από το συνηθισμένο, κατέβασε το κεφάλι και παραλίγο να ακουμπήσει την κοιλιά της με το ρύγχος.
— Ε… τι κάνεις; — ρώτησε χαμηλόφωνα, κάνοντας άθελά της ένα βήμα πίσω.
Αλλά το άλογο δεν κουνήθηκε. Στεκόταν ακίνητο, σαν να άκουγε κάτι.
Την επόμενη μέρα το ίδιο σκηνικό επαναλήφθηκε. Μόλις η Σοφία βγήκε στον κήπο, ο Άργος πήγε αμέσως κοντά της. Δεν τον ενδιέφεραν πια ούτε τα μήλα ούτε οι λιχουδιές. Όλη του η προσοχή είχε στραφεί μόνο στην κοιλιά της.
Την άγγιζε απαλά με τα χείλη, τη μύριζε σιωπηλά και μερικές φορές περνούσε το ρύγχος του πάνω από το ύφασμα, σαν να προσπαθούσε να νιώσει κάτι.
Η Σοφία ένιωσε άβολα. Δεν έμοιαζε με συνηθισμένη εκδήλωση τρυφερότητας. Όλα φαίνονταν παράξενα, σχεδόν ανησυχητικά.
Και μετά συνέβη αυτό που την τρόμαξε εντελώς. Μια μέρα ο Άργος ταράχτηκε ξαφνικά, σηκώθηκε απότομα στα πίσω πόδια και ακούμπησε τις μπροστινές οπλές του στους ώμους της.
Η Σοφία φώναξε από τον φόβο. Η καρδιά της χτυπούσε τόσο δυνατά που παραλίγο να χάσει την ισορροπία της. Εκείνη τη στιγμή έτρεξε ο άντρας της, ο Δανιήλ, και τράβηξε το άλογο μακριά.
— Τι έχει πάθει; — ρώτησε κοφτά.
Όμως η απάντηση δεν ήρθε αμέσως. Ο κτηνίατρος εξέτασε τον Άργο και είπε πως το άλογο ήταν απολύτως υγιές.
Παρόλα αυτά, η συμπεριφορά του Άργου χειροτέρευε. Κάθε φορά που η Σοφία πλησίαζε, εκείνος γινόταν νευρικός. Ιδιαίτερα έντονα αντιδρούσε στον Δανιήλ — μπορούσε να τινάξει απότομα το κεφάλι, να χτυπήσει με την οπλή ή να φυσήξει θυμωμένα, σαν να ένιωθε απειλή.
Η Σοφία συχνά έπιανε τον εαυτό της να φοβάται να τον πλησιάσει. Όμως μέσα της μεγάλωνε ένα άλλο συναίσθημα: ο Άργος δεν ήθελε να της κάνει κακό. Ήταν σαν να προσπαθούσε να την προειδοποιήσει.
Αυτή η σκέψη δεν την άφηνε σε ησυχία. Η Σοφία άρχισε να διαβάζει ιστορίες και άρθρα για το πώς αντιδρούν τα ζώα στην εγκυμοσύνη, και με κάθε λέξη πάγωνε όλο και περισσότερο μέσα της.
Την εικοστή τρίτη εβδομάδα άρχισαν οι πόνοι. Στην αρχή ήταν ελαφριοί, αλλά όλο και δυνάμωναν. Ένα βράδυ έγιναν τόσο έντονοι που η Σοφία δεν μπορούσε καν να σηκωθεί από τον καναπέ.
— Δανιήλ… πρέπει να πάμε στο νοσοκομείο. Τώρα.
Στο νοσοκομείο την έστειλαν αμέσως για υπέρηχο. Η Σοφία ήταν ξαπλωμένη, κρατώντας σφιχτά την άκρη του κρεβατιού, ενώ ο γιατρός περνούσε τον αισθητήρα πάνω από την κοιλιά της. Στην αρχή όλα φαίνονταν φυσιολογικά. Έπειτα ο γιατρός σώπασε. Για πολλή ώρα.
Κοιτούσε την οθόνη ξανά και ξανά, μεγέθυνε την εικόνα, συνοφρυωνόταν. Στο δωμάτιο απλώθηκε σιωπή.
— Κάτι δεν πάει καλά; — ρώτησε η Σοφία ψιθυριστά.
Ο γιατρός δεν απάντησε αμέσως. Ύστερα πήρε μια βαθιά ανάσα και είπε:
— Πρέπει να καλέσω κι άλλους ειδικούς.
Λίγα λεπτά αργότερα μπήκαν στο δωμάτιο άλλοι δύο γιατροί. Αντάλλαξαν ένα βλέμμα, συζήτησαν χαμηλόφωνα μεταξύ τους, και έπειτα ένας από αυτούς γύρισε προς τη Σοφία.
— Το έμβρυο έχει σοβαρό πρόβλημα, είπε προσεκτικά. — Σε πρώιμο στάδιο της εγκυμοσύνης έγινε ιατρικό λάθος.
Ο Δανιήλ σφίχτηκε.
— Τι λάθος;
— Σας χορηγήθηκε ορμονική θεραπεία, συνέχισε ο γιατρός. — Όμως η δοσολογία ήταν λανθασμένη. Αυτό επηρέασε την ανάπτυξη των εσωτερικών οργάνων του μωρού. Βλέπουμε σημάδια αρχόμενης παραμόρφωσης του εντέρου και πίεσης στο διάφραγμα.
Η Σοφία ένιωσε πως σταμάτησε να αναπνέει.
— Μπορεί να διορθωθεί;
Ο γιατρός έγνεψε, αλλά το βλέμμα του παρέμεινε σοβαρό.
— Ναι, αν δράσουμε αμέσως. Υπάρχει πιθανότητα να διορθωθεί με ενδομήτρια επέμβαση. Αν καθυστερούσαμε λίγο ακόμη, οι συνέπειες θα μπορούσαν να είναι μη αναστρέψιμες.
Η Σοφία έκλεισε τα μάτια της. Και τότε θυμήθηκε ξαφνικά τον Άργο.
Την επιμονή του. Τη παράξενη συμπεριφορά του. Το πώς έγερνε ξανά και ξανά προς την κοιλιά της, σαν να ένιωθε κάτι που κανείς άλλος δεν έβλεπε.
Η επέμβαση έγινε την επόμενη μέρα.
Όταν όλα τελείωσαν, ο γιατρός χαμογέλασε με ανακούφιση.
— Προλάβαμε, είπε. — Το παιδί θα είναι υγιές.
Η Σοφία ξέσπασε σε κλάματα.
Λίγες μέρες αργότερα γύρισε σπίτι και βγήκε ξανά στον κήπο. Ο Άργος στεκόταν στην πύλη και την περίμενε. Όταν πλησίασε, ακούμπησε απαλά το χέρι της και δεν προσπάθησε ξανά να στραφεί προς την κοιλιά της. Σαν να είχε καταλάβει πως ο κίνδυνος είχε περάσει.
