Μια μπαλαρίνα ντράπηκε για τον πατέρα της όταν της έφερε τα παλιά της παπούτσια κατευθείαν στην αίθουσα… Αργότερα όμως έμαθε με τι τίμημα της είχε αγοράσει καινούρια.
Το πρωί της Άννας ξεκίνησε με δάκρυα και θυμό.
Είχε τρία χρόνια που έκανε μπαλέτο και ονειρευόταν κάποτε να ανέβει σε μεγάλη σκηνή. Δίπλα όμως στα άλλα κορίτσια ένιωθε πάντα αμήχανα. Εκείνες είχαν όμορφα κοστούμια, προσεγμένα χτενίσματα και ακριβά παπούτσια pointe. Η Άννα είχε παλιά, φθαρμένα παπούτσια μπαλέτου, που давно είχαν χάσει την καλή τους όψη.
— Μπαμπά, ντρέπομαι να κάνω μάθημα μ’ αυτά, είπε. — Όλοι γελάνε μαζί μου.
Ο πατέρας της στεκόταν στην πόρτα με το εργατικό του μπουφάν. Δούλευε σε οικοδομή, γύριζε αργά σπίτι, κουρασμένος, με πονεμένη μέση και χέρια γεμάτα κάλους.
— Κοριτσάκι μου, προς το παρόν δεν υπάρχουν χρήματα, απάντησε ήσυχα. — Αλλά θα σκεφτώ κάτι. Στο υπόσχομαι.
Η Άννα δεν ήθελε να ακούσει.
Μέσα στην οργή της άρπαξε τα παλιά παπούτσια και τα πέταξε στον πατέρα της.
— Βαρέθηκα να περιμένω!
Εκείνος τα σήκωσε σιωπηλά από το πάτωμα. Δεν τη μάλωσε. Έσκυψε μόνο το κεφάλι.
Η Άννα χτύπησε την πόρτα και έφυγε για την προπόνηση, ενώ ο πατέρας της έμεινε για ώρα στο χολ με τα παπουτσάκια στα χέρια. Ύστερα τα πήρε μαζί του στη δουλειά.
Στην οικοδομή η μέρα ήταν δύσκολη. Όμως στο διάλειμμα ο πατέρας έβγαλε τα παπούτσια, τα σκούπισε από τη σκόνη, καθάρισε προσεκτικά το ύφασμα, κόλλησε τα φθαρμένα σημεία και βρήκε χρυσαφένια μπογιά. Αργά, προσεκτικά, με σχεδόν παιδική ελπίδα, άρχισε να τα βάφει.
Το βράδυ τα παλιά παπουτσάκια έμοιαζαν τελείως διαφορετικά. Δεν ήταν ακριβά, αλλά είχαν γίνει καθαρά, φωτεινά και όμορφα.
Ο πατέρας της χαμογέλασε για πρώτη φορά όλη μέρα.
Μετά τη δουλειά, χωρίς να περάσει από το σπίτι, πήγε κατευθείαν στη σχολή χορού.
Στην αίθουσα γινόταν πρόβα. Τα κορίτσια στέκονταν στη μπάρα όταν κάποιος παρατήρησε στην πόρτα έναν άντρα με σκονισμένα ρούχα εργασίας.
— Ποιος είναι αυτός;
— Γιατί είναι τόσο βρώμικος;
— Μπήκε εδώ από τον δρόμο;
Η Άννα γύρισε και πάγωσε.
Στην πόρτα στεκόταν ο πατέρας της. Κουρασμένος, αμήχανος, με τα παπούτσια στα χέρια.
— Κοριτσάκι μου, είπε σιγά, σου έφερα τα παπούτσια. Κοίτα, τα περιποιήθηκα λίγο. Τώρα θα μπορέσεις να εμφανιστείς.
Στην αίθουσα κάποιος γέλασε πνιχτά. Μετά γέλασαν και οι υπόλοιποι.
— Είναι ο πατέρας σου;
— Τι ντροπή…
— Τώρα καταλαβαίνουμε γιατί έχεις τόσο παλιά πράγματα.
Το πρόσωπο της Άννας κοκκίνισε. Ντράπηκε τόσο πολύ, που δεν σκέφτηκε ούτε την κούρασή του ούτε την καλοσύνη του.
Του άρπαξε τα παπούτσια από τα χέρια και τα πέταξε κάτω.
— Φύγε από εδώ, είπε δυνατά. — Με ντροπιάζεις.
Ο πατέρας της χλώμιασε. Για μια στιγμή τα χείλη του τρεμόπαιξαν, λες και ήθελε να πει κάτι. Μα δεν μίλησε. Έσκυψε, πήρε τα παπούτσια, τα άφησε δίπλα και βγήκε αργά από την αίθουσα.
Μόνο όταν έκλεισε η πόρτα ένιωσε η Άννα το βάρος στο στήθος της. Όμως η περηφάνια δεν την άφησε να τρέξει πίσω του.
Το επόμενο πρωί, πάνω στο κρεβάτι της υπήρχε ένα κουτί.
Μέσα υπήρχαν καινούρια παπούτσια μπαλέτου.
Αληθινά. Όμορφα. Όπως ακριβώς τα ονειρευόταν.
Η Άννα χάρηκε πολύ και έτρεξε αμέσως στην παράσταση. Εκείνη τη μέρα χόρεψε καλύτερα απ’ όλους. Της έδωσαν δίπλωμα, τη συνεχάρησαν για την τεχνική της και της είπαν πως έχει μεγάλο μέλλον.
Όλοι χειροκρότησαν.
Αλλά ο πατέρας της δεν ήταν στην αίθουσα.
Όταν η Άννα γύρισε σπίτι, χτύπησε το τηλέφωνο. Της είπαν πως ο πατέρας της ήταν στο νοσοκομείο. Στην οικοδομή τον έπιασε αδιαθεσία. Για μέρες έπαιρνε επιπλέον βάρδιες για να της αγοράσει τα καινούρια παπούτσια.
Η Άννα ένιωσε σαν να μην μπορούσε πια να αναπνεύσει.
Έτρεξε στο νοσοκομείο κλαίγοντας. Ο πατέρας της ήταν ξαπλωμένος εκεί, χλωμός, αδύναμος, καθόλου σαν τον δυνατό άνθρωπο που σήκωνε σιωπηλά όλη τους τη ζωή.
Κάθισε δίπλα του και έσφιξε το χέρι του.
— Μπαμπά, συγχώρεσέ με, ψιθύρισε. — Δεν ντρεπόμουν για σένα… Ντρεπόμουν για τη φτώχεια. Κι έπρεπε να είμαι περήφανη για σένα.
Τα δάκρυά της έπεφταν στην παλάμη του.
Λίγα λεπτά αργότερα ο πατέρας της άνοιξε τα μάτια. Τη είδε, χαμογέλασε αδύναμα και έσφιξε λίγο τα δάχτυλά της.
Και τότε η Άννα κατάλαβε το πιο σημαντικό.
Τα πιο ακριβά δώρα δεν βρίσκονται πάντα σε όμορφα κουτιά.
Μερικές φορές έρχονται με ένα σκονισμένο μπουφάν εργασίας, κουρασμένα μάτια και χέρια που είναι έτοιμα να δώσουν τα πάντα για την ευτυχία του παιδιού τους.
