Είμαι κτηνίατρος και συχνά με παίρνουν τηλέφωνο τη νύχτα. Οι άνθρωποι είναι πεπεισμένοι ότι, αν έχεις πτυχίο, πρέπει να ξέρεις να λύνεις τα πάντα — από το «φταρνίστηκε η γάτα» μέχρι το «σώστε τώρα το ζώο μου».
Αλλά η Άννα τηλεφώνησε μέρα μεσημέρι. Και στη φωνή της υπήρχε τέτοια εξάντληση, λες και δεν είχε κοιμηθεί για μήνες.
— Καλημέρα, είναι η κλινική; Με λένε Άννα. Έχω ραντεβού… Έχω πρόβλημα με τη γάτα μου. Δεν με αφήνει να κοιμηθώ.
Η φράση «η γάτα δεν με αφήνει να κοιμηθώ» μπορεί να σημαίνει οτιδήποτε. Όμως στη φωνή της δεν υπήρχε εκνευρισμός — μόνο ανησυχία.
Η Άννα ήρθε περιποιημένη, λίγο σφιγμένη. Ήταν γύρω στα πενήντα πέντε, με λείο χτένισμα και παλτό στο ίδιο χρώμα με τις μπότες της. Κρατούσε το μεταφορικό κλουβί τόσο προσεκτικά, λες και μέσα υπήρχε πορσελάνη.
— Αυτή είναι η Λούνα, είπε. — Το όνομα το διάλεξε ο άντρας μου. Αλλά τη νύχτα δεν είναι Λούνα, είναι ξυπνητήρι με νύχια.
Από το κλουβί με κοιτούσαν μεγάλα ήρεμα μάτια. Μια μεγαλόσωμη γκρι γάτα, με πυκνό τρίχωμα, χωρίς ίχνος επιθετικότητας.
— Τι συμβαίνει; ρώτησα.
Η Άννα αναστέναξε βαριά.
— Κάθε βράδυ, περίπου στις τρεις ή τέσσερις, με ξυπνάει. Πρώτα μου ακουμπά απαλά το μάγουλο με την πατούσα. Αν δεν αντιδράσω, το κάνει πιο έντονα. Μπορεί να με δαγκώσει στο χέρι, να τραβήξει την κουβέρτα. Δεν ησυχάζει μέχρι να σηκωθώ και να πάω να κοιμηθώ στον καναπέ του σαλονιού. Και μόλις φύγω, ξαπλώνει στο μαξιλάρι μου και κοιμάται μέχρι το πρωί.
— Πόσο καιρό συμβαίνει αυτό;
— Περίπου τρεις μήνες. Στην αρχή νόμιζα πως είχε αλλάξει χαρακτήρα. Μετά σκέφτηκα ότι φταίει το άγχος. Ο ψυχοθεραπευτής είπε πως είναι αϋπνία λόγω στρες και μου έδωσε ηρεμιστικά… αλλά δεν άλλαξε τίποτα.
Η Λούνα καθόταν ήρεμα δίπλα στην ιδιοκτήτριά της και δεν έπαιρνε τα μάτια της από πάνω της.
Εξέτασα τη γάτα: καρδιά σταθερή, αναπνοή καθαρή, βάρος φυσιολογικό. Ένα απολύτως υγιές ζώο.
Και τότε με διαπέρασε η τρομακτική σκέψη ότι το πρόβλημα δεν ήταν η γάτα. Καθόλου η γάτα.
— Άννα, τη ρώτησα προσεκτικά, πώς αισθάνεστε όταν σας ξυπνάει;
Το σκέφτηκε.
— Άσχημα. Η καρδιά μου χτυπά δυνατά. Το στόμα μου στεγνώνει. Μερικές φορές νιώθω ότι δεν μπορώ να αναπνεύσω. Στην αρχή νομίζω πως ανεβαίνει η πίεσή μου… βάζω ένα χάπι κάτω από τη γλώσσα και πάω στον καναπέ. Μετά από λίγο, νιώθω καλύτερα.
— Σας έχουν πει ποτέ ότι ροχαλίζετε;
Κοκκίνισε.
— Κάποτε ένας γείτονας είπε ότι τη νύχτα σαν να σταματάω… και μετά ξαφνικά παίρνω αέρα.
Κοίταξα τη Λούνα. Δεν έπαιρνε τα μάτια της από την Άννα.
— Φαίνεται, είπα αργά, πως η Λούνα δεν σας ξυπνάει επειδή κάνει σκανταλιές. Ίσως αντιδρά σε αυτό που σας συμβαίνει στον ύπνο. Τα ζώα καταλαβαίνουν αλλαγές στην αναπνοή ή ακανόνιστο καρδιακό ρυθμό. Για εκείνη αυτό είναι σήμα κινδύνου.
Η Άννα με κοίταξε σαν να είχα πει κάτι παράξενο.
— Δηλαδή… με σώζει;
— Δεν μπορώ να το αποδείξω, απάντησα. — Αλλά είμαι σίγουρη για ένα πράγμα: το πρόβλημα δεν είναι η γάτα. Πρέπει να κάνετε εξετάσεις. Αίμα, σάκχαρο, καρδιά… ίσως και τον ύπνο σας. Ξεκινήστε από εκεί.
Έμεινε σιωπηλή για πολύ ώρα και ύστερα έγνεψε.
Μια εβδομάδα αργότερα, η Άννα ξανακάλεσε. Η φωνή της ήταν πια άλλη — ζωντανή.
— Έκανα τις εξετάσεις, είπε. — Έχω αυξημένο σάκχαρο… και προβλήματα με την καρδιά. Οι γιατροί είπαν ότι μερικές φορές τη νύχτα η αναπνοή μου σταματά. Είναι σοβαρό…
Έκανε μια παύση.
— Αν η Λούνα δεν με ξυπνούσε… θα συνέχιζα να πιστεύω ότι φταίνε απλώς τα νεύρα μου.
Τώρα η Άννα ακολουθεί θεραπεία. Της έδωσαν αγωγή και ο ύπνος της έχει αρχίσει σιγά σιγά να βελτιώνεται.
Και η Λούνα συνεχίζει να έρχεται τη νύχτα — αλλά πια δεν τη ξυπνά. Απλώς ξαπλώνει δίπλα της… και γουργουρίζει σιγανά.
