Ο άντρας μου σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Όλα συνέβησαν ξαφνικά, χωρίς προειδοποίηση. Στο νοσοκομείο μού επέστρεψαν τα προσωπικά του αντικείμενα: το πορτοφόλι, τα κλειδιά, το ρολόι… και το κινητό του. Μου είπαν ότι τα τραύματα ήταν πολύ σοβαρά.
Έβαλα το τηλέφωνό του στην άκρη — σαν οδυνηρή υπενθύμιση του ανθρώπου που αγαπούσα.
Πέρασε λίγος καιρός. Κάποια στιγμή αποφάσισα τελικά να το πάω για επισκευή.
Το συνεργείο βρισκόταν σε έναν ημιυπόγειο χώρο ενός παλιού εμπορικού κέντρου. Ο τεχνικός — ένας συνηθισμένος άντρας γύρω στα σαράντα — εξέτασε ήρεμα τη συσκευή και είπε ότι χρειαζόταν αλλαγή η οθόνη. Τίποτα δύσκολο, περίπου μία ώρα αναμονή.
Κάθισα στη μοναδική καρέκλα. Άναψε τη λάμπα, έβγαλε τα εργαλεία του και άρχισε προσεκτικά να αποσυναρμολογεί το τηλέφωνο. Δούλευε με σιγουριά, με συγκέντρωση.
Κοιτούσα το θολό παράθυρο, απ’ όπου οι σταγόνες της βροχής κυλούσαν στο τζάμι… και σκεφτόμουν τα παιδιά. Πώς να τους εξηγήσω πού είναι τώρα το τηλέφωνο του μπαμπά; Η κόρη μου θα το καταλάβει. Αλλά ο γιος μου… ακόμη με ρωτά μερικές φορές πότε θα γυρίσει ο μπαμπάς.
Μετά από μισή ώρα, η οθόνη είχε αντικατασταθεί. Ο τεχνικός συνέδεσε το τηλέφωνο στον φορτιστή και πάτησε το κουμπί λειτουργίας.
Η οθόνη άναψε.
Και ξαφνικά — δόνηση.
Δεν το πρόσεξα αμέσως, αλλά είδα το πρόσωπο του τεχνικού να αλλάζει. Συνοφρυώθηκε και κοίταξε την οθόνη για περισσότερη ώρα από το συνηθισμένο.
— Υπάρχει κάποιο πρόβλημα; — ρώτησα.
Γύρισε αργά προς το μέρος μου κρατώντας το τηλέφωνο και είπε χαμηλόφωνα:
— Καλύτερα να το διαβάσετε… Συγγνώμη. Δεν ήθελα να δω, αλλά το μήνυμα εμφανίστηκε αμέσως.
Πήρα το τηλέφωνο. Στην αρχή τα γράμματα θόλωναν μπροστά στα μάτια μου. Όταν όμως κατάλαβα τι έβλεπα, ο κόσμος σαν να γκρεμίστηκε.
Το μήνυμα προερχόταν από άγνωστη επαφή. Αντί για όνομα — μόνο μια καρδιά.
«Αγάπη μου, σε περιμένω εδώ και είκοσι λεπτά. Πότε θα έρθεις; Ή σε κρατάει πάλι η γυναίκα σου; Έλα γρήγορα, μου λείπεις…»
Ένιωσα το σκοτάδι να πέφτει μπροστά μου.
Δεν το είχα γράψει εγώ.
Άρα… είχε άλλη γυναίκα.
Εκείνη τη μέρα δεν πήγαινε στο σπίτι. Ούτε στη δουλειά.
Πήγαινε σε εκείνη.
Πολύ γρήγορα.
Και γι’ αυτό έγινε το ατύχημα.
Καθόμουν στο συνεργείο κρατώντας το τηλέφωνο του άντρα μου και για πρώτη φορά κατάλαβα ότι δεν είχα χάσει μόνο τον σύζυγό μου… αλλά και την αλήθεια γι’ αυτόν.
Και τώρα δεν ξέρω πώς να ζήσω με αυτή τη σκέψη — με την ιδέα ότι ο άνθρωπος που αγάπησα και για τον οποίο θρήνησα πέθανε, βιαζόμενος να πάει σε άλλη γυναίκα.
