Ο Κέβιν, 23 ετών, με τρυφερή καρδιά αλλά και μυαλό σε λειτουργία εξοικονόμησης ενέργειας, αποφασίζει να εντυπωσιάσει τη Λέα, την κοπέλα που εργάζεται στο τοπικό σνακ μπαρ. Μια μέρα, τη βλέπει να παλεύει να κουβαλήσει μια μεγάλη δεξαμενή νερού. Ο ήρωας της Κυριακής που είναι, πετάγεται πάνω: «Άφησέ το, θα το αναλάβω εγώ!»
Σηκώνει τη δεξαμενή με όλη τη χάρη ενός πιγκουίνου σε πατίνια. Τα χέρια του τρέμουν, τα γόνατά του λυγίζουν, αλλά προχωράει μπροστά. Η Λέα, εντυπωσιασμένη (ή ανήσυχη;), τον κοιτάζει με ορθάνοιχτα μάτια. Ο Κέβιν, ενθουσιασμένος από το κατόρθωμά του, θέλει να τελειώσει με ένα κλείσιμο του ματιού. Κακή ιδέα.
Σκοντάφτει… ακριβώς πάνω στη δεξαμενή… η οποία εκρήγνυται… με έναν θόρυβο αντάξιο ενός αποτυχημένου πυροτεχνήματος. Το αποτέλεσμα; Ο Κέβιν μουσκεμένος, με διαστρέμμα στο δάχτυλο και διαλυμένο εγώ. Λέα; Γελάει για δέκα λεπτά ασταμάτητα. Και του προσφέρει μια πετσέτα… και τον αριθμό τηλεφώνου της.
Ηθικό δίδαγμα: Μερικές φορές πρέπει να πέσεις για να κάνεις καλή εντύπωση.
