Ένας άντρας με κάλεσε στο σπίτι του για ένα ρομαντικό δείπνο, αλλά αντί για φαγητό μου έδειξε έναν σωρό από άπλυτα πιάτα: «Θέλω να δω τι νοικοκυρά είσαι». Πέντε λεπτά αργότερα είχε ήδη μετανιώσει που αποφάσισε να με δοκιμάσει

Ένας άντρας με κάλεσε στο σπίτι του για ένα ρομαντικό δείπνο, αλλά αντί για φαγητό μου έδειξε έναν σωρό από άπλυτα πιάτα: «Θέλω να δω τι νοικοκυρά είσαι». Πέντε λεπτά αργότερα είχε ήδη μετανιώσει που αποφάσισε να με δοκιμάσει

Ο Ντέιβιντ ήταν εξήντα ετών κι εγώ πενήντα οκτώ. Μιλούσαμε σχεδόν δύο μήνες, όταν μια μέρα με κάλεσε στο σπίτι του.

— Θα ετοιμάσω εγώ το δείπνο. Στο σπίτι έχει ησυχία και θα μπορέσουμε να μιλήσουμε άνετα, — μου είπε.

Η ιδέα μου άρεσε.

Αγόρασα ένα κουτί με τις αγαπημένες του σοκολάτες, φόρεσα ένα όμορφο φόρεμα και πήγα.

Ο Ντέιβιντ με υποδέχτηκε χαμογελώντας, με βοήθησε να βγάλω το παλτό μου και με οδήγησε στο σαλόνι.

— Και πού είναι το δείπνο; — ρώτησα.

— Στην κουζίνα. Έλα.

Μπήκα μέσα — και σταμάτησα.

Ο νεροχύτης ήταν γεμάτος μέχρι επάνω με βρόμικα πιάτα, κατσαρόλες και τηγάνια. Πάνω στο τραπέζι υπήρχαν ωμά υλικά.

Ο Ντέιβιντ χαμογελούσε ικανοποιημένος.

— Τώρα λοιπόν θα δούμε πώς είσαι στην οικογενειακή ζωή.

— Τι;

— Επίτηδες δεν έπλυνα τίποτα. Θέλω να δω αν ξέρεις να φροντίζεις έναν άντρα. Θα μαγειρέψεις το δείπνο, θα πλύνεις τα πιάτα και ταυτόχρονα θα δούμε αν ταιριάζουμε.

Μου έδειξε ακόμη και μια ποδιά.

— Μπορς, κεφτεδάκια… όλα τα υλικά είναι εδώ.

Για μερικά δευτερόλεπτα απλώς τον κοιτούσα.

Στη ζωή μου είχα μεγαλώσει παιδιά, είχα φροντίσει ένα σπίτι για χρόνια και είχα περιποιηθεί έναν άρρωστο σύζυγο. Ήξερα πολύ καλά να μαγειρεύω και να καθαρίζω.

Και ακριβώς γι’ αυτό δεν είχα καμία πρόθεση να ξεκινήσω μια νέα σχέση με μια δωρεάν δεύτερη βάρδια.

— Ντέιβιντ, ήρθα σε ραντεβού, όχι για να προσληφθώ ως οικιακή βοηθός σου.

Συνοφρυώθηκε.

— Και αν μια μέρα αρρωστήσω; Θα πεις πάλι ότι δεν είναι δουλειά σου;

— Το να φροντίζεις έναν άνθρωπο που αγαπάς και το να καθαρίζεις τη βρόμικη κουζίνα ενός ξένου στο πρώτο ραντεβού είναι δύο αρκετά διαφορετικά πράγματα.

Το πρόσωπό του άλλαξε.

— Έτσι είναι οι γυναίκες σήμερα. Μόνο εστιατόρια θέλουν.

Πήρα ήρεμα το κουτί με τις σοκολάτες από το τραπέζι.

— Κι αυτές οι σοκολάτες ήταν μέρος του ραντεβού. Άρα θα γυρίσουν σπίτι μαζί μου.

— Φεύγεις στ’ αλήθεια;

— Ναι. Ήθελες να δοκιμάσεις εμένα. Αλλά τελικά συνέβη το αντίθετο.

Έδειχνε μπερδεμένος.

— Τι εννοείς;

Είχα ήδη φτάσει στην πόρτα.

— Ήθελες να μάθεις αν είμαι καλή νοικοκυρά. Κι εγώ έμαθα τι είδους άντρας είσαι.

Ο Ντέιβιντ κοκκίνισε από θυμό.

— Με τέτοιο χαρακτήρα θα μείνεις μόνη!

Κάποτε μια τέτοια φράση ίσως να με πλήγωνε.

Αλλά εγώ απλώς χαμογέλασα.

— Καλύτερα μόνη σε ένα καθαρό τραπέζι, παρά μαζί σου μπροστά στον βρόμικο νεροχύτη σου.

Και έφυγα ήρεμα.

Είχα έρθει για ένα ρομαντικό δείπνο.

Αλλά πήρα κάτι πολύ πιο χρήσιμο — την απάντηση στο ερώτημα γιατί, στα εξήντα του, ο Ντέιβιντ εξακολουθούσε να ψάχνει μια γυναίκα πρόθυμη να περάσει τη «δοκιμασία» του.