Μετά τον θάνατο του πατέρα της, η Έλενα επέστρεψε στο πατρικό της σπίτι για να τακτοποιήσει τα πράγματα πριν από την πώληση.
Στο γκαράζ όλα είχαν μείνει ακριβώς όπως τα είχε αφήσει: τα εργαλεία κρέμονταν στον τοίχο, τα γυαλιά του βρίσκονταν πάνω στο τραπέζι και δίπλα υπήρχε ένα φλιτζάνι με ξεραμένο καφέ.
Καθώς μετακινούσε μια βαριά βιβλιοθήκη, η Έλενα ανακάλυψε ξαφνικά πίσω της μια μεταλλική πόρτα.
Είχε μεγαλώσει σε εκείνο το σπίτι και ήταν βέβαιη ότι δεν μπορούσε να υπάρχει κανένα δωμάτιο εκεί.
Στην πόρτα κρεμόταν μια καινούργια κλειδαριά και δίπλα ήταν στερεωμένος ένας φάκελος με το όνομά της. Μέσα υπήρχαν ένα κλειδί και ένα σύντομο σημείωμα:
«Συγχώρεσέ με που δεν κατάφερα να σου το πω ο ίδιος.»
Η Έλενα άνοιξε την πόρτα.
Σε ένα μικρό δωμάτιο χωρίς παράθυρα βρισκόταν ένα στρογγυλό τραπέζι στρωμένο για τέσσερα άτομα. Πάνω στα φλιτζάνια ήταν γραμμένες οι λέξεις: «Μαμά», «Μπαμπάς», «Λένα» και ένα ακόμη σχεδόν σβησμένο όνομα που άρχιζε από το γράμμα «Μ».
Στον τοίχο κρεμόταν μια παλιά φωτογραφία.
Σε αυτήν, οι γονείς της στέκονταν δίπλα στη θάλασσα μαζί με δύο πανομοιότυπα κορίτσια. Το ένα ήταν η Έλενα. Το άλλο δεν το είχε ξαναδεί ποτέ.
Στην πίσω πλευρά, ο πατέρας είχε γράψει:
«Όταν βρεις αυτό το δωμάτιο, θα είναι ήδη πολύ αργά για να κρυφτεί η αλήθεια.»
Εκείνη τη στιγμή, το τηλέφωνο χτύπησε μέσα στο σπίτι.
— Βρήκες το δωμάτιο; — ρώτησε μια άγνωστη γυναικεία φωνή.
— Ποια είστε;
— Με λένε Μαρία. Και αυτό το δωμάτιο προοριζόταν για μένα.
Η γυναίκα ζήτησε από την Έλενα να μην ανοίξει το κάτω συρτάρι του τραπεζιού μέχρι να φτάσει. Όμως η Έλενα δεν μπορούσε να περιμένει.
Μέσα υπήρχαν δύο πιστοποιητικά γέννησης.
Η ίδια ημερομηνία.
Το ίδιο επώνυμο.
Στο ένα αναγραφόταν το όνομα της Έλενας και στο άλλο της Μαρίας.
Κάτω από τα έγγραφα βρισκόταν ένα γράμμα της μητέρας τους.
«Έχεις μια δίδυμη αδελφή. Όταν ήσασταν έξι ετών, ο πατέρας σας χρωστούσε χρήματα σε επικίνδυνους ανθρώπους. Απειλούσαν να σας πάρουν και τις δύο. Έδωσα τη Μαρία στην άτεκνη αδελφή μου και την ανάγκασα να φύγει. Αλλάξαμε τα έγγραφα και υποσχεθήκαμε να μην ξανασυναντηθούμε ποτέ, ώστε να μην μπορέσει κανείς να σας βρει.»
Η Έλενα διάβαζε το γράμμα χωρίς να αισθάνεται πια τα δάχτυλά της.
Η μητέρα έγραφε ότι, έπειτα από μερικά χρόνια, ο κίνδυνος είχε εξαφανιστεί, όμως η θεία αρνήθηκε να επιστρέψει τη Μαρία. Είχε πείσει το κορίτσι ότι οι γονείς της είχαν πεθάνει. Ο πατέρας είχε βρει κρυφά την κόρη του όταν εκείνη ήταν ήδη ενήλικη, αλλά η μητέρα τον είχε ικετεύσει να μην καταστρέψει τις ζωές και των δύο κοριτσιών.
Μετά τον θάνατό της, εκείνος κατασκεύασε το δωμάτιο και άρχισε να προετοιμάζεται για την επανένωση της οικογένειας. Κάθε χρόνο έστρωνε το τραπέζι για τέσσερα άτομα, ελπίζοντας ότι κάποια μέρα θα κατάφερνε να ενώσει τις κόρες του.
Όμως δεν τόλμησε ποτέ να το κάνει.
Πίσω από την Έλενα, η πόρτα έτριξε.
Στο κατώφλι στεκόταν μια γυναίκα μούσκεμα από τη βροχή. Είχε τα ίδια μάτια, το ίδιο σχήμα χειλιών και έναν μικρό σπίλο κοντά στον κρόταφο.
— Μαρία; — ψιθύρισε η Έλενα.
Η γυναίκα έγνεψε καταφατικά.
Στην αρχή απλώς κοιτάζονταν. Έπειτα η Μαρία έβγαλε από την τσάντα της το μισό από ένα παλιό ασημένιο μενταγιόν.
Η Έλενα άγγιξε ασυναίσθητα την αλυσίδα στον λαιμό της. Από αυτήν κρεμόταν το άλλο μισό.
Οι αδελφές τα ένωσαν.
Τα δύο κομμάτια ταίριαξαν τέλεια.
Η Μαρία ήταν η πρώτη που ξέσπασε σε κλάματα.
— Σε όλη μου τη ζωή ονειρευόμουν ένα κορίτσι που με κρατούσε από το χέρι δίπλα στη θάλασσα. Νόμιζα ότι το είχα φανταστεί.
Η Έλενα τής έδειξε τη φωτογραφία.
— Δεν ήταν φανταστικό.
Εκείνο το βράδυ κάθισαν για πολλή ώρα στο τραπέζι του μυστικού δωματίου, διαβάζοντας τα γράμματα του πατέρα τους και κοιτάζοντας φωτογραφίες από τη χαμένη παιδική τους ηλικία.
Η Έλενα δεν πούλησε ποτέ το σπίτι.
Και κάθε 17 Νοεμβρίου, την ημέρα των γενεθλίων τους, οι αδελφές έστρωναν το ίδιο τραπέζι για τέσσερα άτομα.
Δύο θέσεις παρέμεναν άδειες.
Τώρα όμως γνώριζαν ότι ο πατέρας τους είχε τελικά πραγματοποιήσει την τελευταία του επιθυμία και είχε επιστρέψει τις κόρες του τη μία στην άλλη.
