Ο άντρας μου πάντα μου απαγόρευε να πλησιάζω το κλιματιστικό, αλλά μια μέρα χάλασε ενώ ήταν σε επαγγελματικό ταξίδι. Έπρεπε να καλέσω έναν τεχνικό. Άνοιξε το κουτί, κοίταξε μέσα και είπε με φόβο: «Πάρτε τα παιδιά και φύγετε τρέχοντας από αυτό το σπίτι τώρα…»

Ο σύζυγός μου μού απαγόρευε πάντα ακόμη και να πλησιάζω το κλιματιστικό. Όμως μια μέρα χάλασε ακριβώς τη στιγμή που ο άντρας μου δεν ήταν στο σπίτι. Έτσι αναγκάστηκα να καλέσω έναν τεχνικό. Άνοιξε το κάλυμμα, κοίταξε μέσα και ξαφνικά χλώμιασε.

— Πάρτε αμέσως τα παιδιά σας και φύγετε από αυτό το σπίτι, είπε με τρεμάμενη φωνή.

Έμεινα ακίνητη, σαν καρφωμένη στο σημείο μου.

Ο άντρας μου, ο Βίκτορ, ταξίδευε συχνά για επαγγελματικά ταξίδια. Κάποιες φορές για λίγες μέρες, άλλες φορές για αρκετές εβδομάδες. Συχνά με ενημέρωνε για τις αναχωρήσεις του την τελευταία στιγμή και μερικές φορές απλώς μου το ανακοίνωνε ως τετελεσμένο γεγονός.

Μετά από κάθε αναχώρησή του, το διαμέρισμα βυθιζόταν στη σιωπή, αλλά οι απαγορεύσεις του αντηχούσαν ακόμα στο μυαλό μου. Μία από αυτές την επαναλάμβανε πιο συχνά από τις άλλες:

— Ποτέ μην καλέσεις τεχνικό για το κλιματιστικό. Και μην το αγγίξεις μόνη σου. Αν συμβεί κάτι, θα το κανονίσω εγώ.

Σε όλες μου τις ερωτήσεις απαντούσε πάντα το ίδιο και δεν ανεχόταν καμία αντίρρηση.

Εκείνη την ημέρα ο Βίκτορ έφυγε ξανά. Το ασημί SUV του χάθηκε στη γωνία του δρόμου και για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό ένιωσα μια περίεργη ανακούφιση.

Όμως το βράδυ το κλιματιστικό άρχισε ξανά να λειτουργεί διακοπτόμενα. Πρώτα ακούστηκε ένας δυσάρεστος τριγμός, μετά ένα δυνατό χτύπημα και η συσκευή έκλεισε εντελώς.

Ήταν ήδη η πέμπτη τέτοια βλάβη μέσα σε μία εβδομάδα.

Το διαμέρισμα έγινε αμέσως αφόρητα αποπνικτικό. Τα παιδιά ήταν ξαπλωμένα στο πάτωμα του σαλονιού, εξαντλημένα από τη ζέστη, με κόκκινα πρόσωπα.

Τηλεφώνησα στον άντρα μου.

Δεν απάντησε αμέσως. Στο βάθος άκουγα άγνωστες φωνές, γυναικεία γέλια και ακόμη και παιδικές συνομιλίες.

— Το κλιματιστικό χάλασε πάλι, είπα. Θα καλέσω τεχνικό. Άλλωστε το “επισκευάζεις” συνεχώς χωρίς αποτέλεσμα.

Η απάντησή του ήταν μια απότομη κραυγή:

— Μην τολμήσεις καν να το σκεφτείς! Κανένας τεχνικός! Κανείς δεν πρέπει να μπει σε αυτό το σπίτι! Με καταλαβαίνεις;

Η κλήση διακόπηκε.

Έμεινα για λίγο με το τηλέφωνο στο χέρι και μετά άνοιξα την εφαρμογή και κάλεσα συνεργείο.

Μία ώρα αργότερα έφτασε ο τεχνικός.

Έλεγξε προσεκτικά το κλιματιστικό, ανέβηκε σε μια σκάλα και αφαίρεσε το μπροστινό κάλυμμα.

Στην αρχή όλα έμοιαζαν φυσιολογικά. Όμως μετά από λίγα δευτερόλεπτα η έκφρασή του άλλαξε απότομα.

Συνοφρυώθηκε και κοίταξε προσεκτικά μέσα.

— Ο άντρας σας το επισκεύαζε μόνος του; ρώτησε.

— Ναι. Πολλές φορές μάλιστα. Γιατί;

Ο άντρας σιώπησε για λίγο.

— Πού είναι τα παιδιά σας τώρα;

— Στην κουζίνα. Τι συμβαίνει;

Έβγαλε από την τσάντα του μια μάσκα αναπνοής και την φόρεσε. Μετά με κοίταξε ξανά.

Στα μάτια του υπήρχε ανησυχία.

— Πάρτε τα παιδιά σας και φύγετε αμέσως από εδώ.

Συνέχεια στο πρώτο σχόλιο 👇👇

Ένιωσα ένα ρίγος να με διαπερνά.

— Τι βρήκατε;

Ο τεχνικός έβγαλε προσεκτικά από το πάνω μέρος του κλιματιστικού ένα μικρό ορθογώνιο κουτί καλυμμένο με σκόνη.

Στην αρχή νόμιζα ότι ήταν φίλτρο.

Αλλά μετά παρατήρησα έναν φακό, μικρά λαμπάκια και μια λεπτή κεραία.

— Αυτό δεν είναι μέρος του κλιματιστικού, είπε. Είναι κρυφή κάμερα. Και επαγγελματική. Καταγράφει συνεχώς βίντεο και στέλνει τα δεδομένα από απόσταση.

Τα χέρια μου άρχισαν να τρέμουν.

— Θέλετε να πείτε ότι κάποιος μας παρακολουθούσε όλο αυτό τον καιρό;

— Από την κατάσταση της συσκευής, εδώ και αρκετό καιρό, απάντησε ο τεχνικός.

Σιγά σιγά κάθισα σε μια καρέκλα.

Παράξενες αναμνήσεις από τα τελευταία χρόνια άρχισαν να επανέρχονται: η αδικαιολόγητη ζήλια του, οι συνεχείς υποψίες, οι ερωτήσεις για το ποιος ερχόταν στο σπίτι όσο έλειπε και τι έκανα μέσα στη μέρα.

Και η αυστηρή του απαγόρευση να αγγίξω το κλιματιστικό.

Τώρα όλα έβγαζαν νόημα.

Ο τεχνικός έβαλε προσεκτικά τη συσκευή στην τσάντα του.

— Πρέπει να σκεφτείτε σοβαρά τι θα κάνετε από εδώ και πέρα. Αλλά ένα μπορώ να σας πω με βεβαιότητα: αυτή η κατάσταση δεν πρέπει να μείνει έτσι.

Μετά την αποχώρησή του, έμεινα για πολύ ώρα στην κουζίνα με τα παιδιά.

Τότε επιτέλους κατάλαβα την αλήθεια.

Όλα εκείνα τα υποτιθέμενα επαγγελματικά ταξίδια ήταν ψέματα. Ο άντρας μου είχε εδώ και καιρό μια άλλη ζωή με μια άλλη γυναίκα.

Με απατούσε, αλλά ταυτόχρονα παρακολουθούσε κρυφά κάθε μου κίνηση και με υποψιαζόταν για όσα ο ίδιος έκανε πίσω από την πλάτη μου.

Like this post? Please share to your friends: