Την ημέρα της κηδείας, ο Λούκας είδε τη γυναίκα που είχε θάψει πριν από είκοσι χρόνια… Και τότε ένας γέρος με μαύρο παλτό είπε μία φράση.
Την ημέρα της κηδείας της κόρης του, ο Λούκας στεκόταν ακίνητος, σαν πέτρα.
Οι άνθρωποι γύρω του έκλαιγαν, κάποιοι ψιθύριζαν λόγια παρηγοριάς, κάποιοι κατέβαζαν σιωπηλά το βλέμμα. Μα εκείνος δεν άκουγε τίποτα. Μέσα του υπήρχε πια μόνο κενό.
Γιατί η κόρη του δεν είχε πεθάνει σήμερα.
Είχε πεθάνει πριν από είκοσι χρόνια.
Και όλο αυτό το διάστημα ζούσε με αυτόν τον πόνο.
Το φέρετρο είχε ήδη αρχίσει να κατεβαίνει στο χώμα, όταν ξαφνικά ακούστηκε πίσω του μια φωνή:
— Περιμένετε!
Ο Λούκας γύρισε απότομα.
Μέσα στο πλήθος στεκόταν μια γυναίκα. Χλωμή, με τρεμάμενα χέρια και μάτια γεμάτα δάκρυα. Την επόμενη στιγμή τα πόδια του λύγισαν.
Γιατί ήταν εκείνη.
Η κόρη του.
Το ίδιο κοριτσάκι που κρατούσε στην αγκαλιά του όταν οι γιατροί είπαν:
— Κάναμε ό,τι μπορούσαμε…
Εκείνη που πίστευε πως είχε θάψει με τα ίδια του τα χέρια. Εκείνη για την οποία έκλαιγε κάθε νύχτα.
— Μπαμπά… — ψιθύρισε εκείνη.
Ο κόσμος γύρω του έμοιαζε να χάνεται.
— Είναι αδύνατον… — ανάσανε ο Λούκας κάνοντας πίσω. — Σε είδα νεκρή…
Το πλήθος αναστατώθηκε. Κάποιος έβγαλε το τηλέφωνό του, κάποιος έκανε το σταυρό του, κάποιος έμεινε παγωμένος από τον τρόμο.
Και μόνο ένας άνθρωπος έμενε ήρεμος.
Ο γέρος με το μαύρο παλτό, που κανείς δεν είχε προσέξει νωρίτερα, πλησίασε αργά τον Λούκας και του είπε σιγανά:
— Ποτέ δεν την έθαψες.
Ο Λούκας γύρισε προς το μέρος του.
— Τι λες;..
Ο γέρος τον κοίταξε κατευθείαν στα μάτια.
— Τότε, πριν από είκοσι χρόνια, υπέγραψες χαρτιά χωρίς να τα διαβάσεις.
Οι αναμνήσεις χτύπησαν τον Λούκας σαν κεραυνός: το νοσοκομείο, οι λευκοί τοίχοι, τα δάκρυα, οι γιατροί που μιλούσαν πολύ γρήγορα… και το έγγραφο.
Το είχε πράγματι υπογράψει.
Χωρίς να το διαβάσει.
— Δεν είχες χρήματα για την επέμβαση, — συνέχισε ο γέρος. — Μα υπήρχε κάποιος που πλήρωσε.
— Ποιος;.. — ρώτησε ο Λούκας σχεδόν ψιθυριστά.
Ο γέρος έγνεψε προς τη γυναίκα.
— Ο αληθινός της πατέρας.
Η σιωπή έγινε εκκωφαντική.
— Είναι ψέμα… — ψιθύρισε ο Λούκας. — Εγώ είμαι ο πατέρας της.
Η γυναίκα έκανε ένα βήμα μπροστά. Δάκρυα κυλούσαν στο πρόσωπό της.
— Με πήραν εκείνη τη νύχτα. Μου είπαν ότι με είχες απορρίψει…
Ο Λούκας έπεσε στα γόνατα.
— Όχι… Ποτέ δεν θα…
— Δεν το ήξερες, — είπε ο γέρος. — Αλλά εγώ το ήξερα.
— Ποιος είσαι;! — φώναξε ο Λούκας.
Ο γέρος χαμογέλασε ανεπαίσθητα. Και για πρώτη φορά, κάτι ψυχρό φάνηκε στα μάτια του.
— Είμαι εκείνος που πλήρωσε για τη ζωή της. Και εκείνος που την πήρε.
Ο Λούκας πάγωσε.
— Γιατί;..
— Επειδή ήταν η εγγονή μου, — απάντησε ήρεμα ο γέρος.
Ο Λούκας τον κοιτούσε χωρίς να καταλαβαίνει.
— Η γυναίκα σου δεν σου είπε την αλήθεια, — συνέχισε ο γέρος. — Πριν από εσένα είχε έναν γιο. Τον γιο μου. Και αυτό το κορίτσι ήταν η κόρη του.
Ο Λούκας έμοιαζε να σταματά να αναπνέει.
— Μα γιατί μου την πήρες;..
Ο γέρος σταμάτησε για λίγο και είπε μια φράση που έκανε τα πάντα γύρω τους να παγώσουν:
— Επειδή πίστευα ότι δεν την άξιζες.
Αυτά τα λόγια πόνεσαν περισσότερο απ’ όλα.
Η γυναίκα κοίταζε τον Λούκας μέσα από τα δάκρυά της.
— Σε έψαχνα είκοσι χρόνια…
— Κι εγώ… — ψιθύρισε εκείνος.
Αλλά ανάμεσά τους στέκονταν χρόνια ψεμάτων, αποφάσεις άλλων και μια κλεμμένη ζωή.
Ο γέρος γύρισε και έφυγε.
— Τώρα αποφασίστε μόνοι σας, — πέταξε πάνω από τον ώμο του. — Την αλήθεια την έχετε.
Ο Λούκας σηκώθηκε αργά και έκανε ένα βήμα προς την κόρη του.
— Συγχώρεσέ με…
Εκείνη δίστασε μόνο για ένα δευτερόλεπτο.
Και μετά όρμησε στην αγκαλιά του και τον έσφιξε τόσο δυνατά, σαν να φοβόταν ότι θα τον χάσει ξανά.
Οι άνθρωποι γύρω τους έκλαιγαν.
Μα κανείς δεν πρόσεξε πως ο γέρος, φεύγοντας, είπε χαμηλόφωνα στον εαυτό του:
— Περίμενα αυτή τη μέρα είκοσι χρόνια.
Και για πρώτη φορά μετά από τόσο καιρό χαμογέλασε.
