Ο άντρας πήγε τη γυναίκα του νύχτα στο νεκροταφείο, τη σταμάτησε μπροστά σε έναν φρεσκοσκαμμένο τάφο και της είπε: «Αυτό το μέρος είναι για σένα». Εκείνη, από τον φόβο της, υπέγραψε τα χαρτιά… αλλά αργότερα έκανε εκείνον να στέκεται μπροστά της γονατιστός 😱
Η Άννα είχε καταλάβει εδώ και καιρό: ο άντρας της δεν ήθελε διαζύγιο, αλλά την πλήρη εξαφάνισή της από τη ζωή του. Στην αρχή της ζητούσε ήρεμα να υπογράψει τα έγγραφα, λέγοντας πως ήταν «μια συνηθισμένη τυπικότητα». Ύστερα άρχισε να πιέζει, να θυμώνει, και μετά ξαφνικά έγινε υπερβολικά ευγενικός.
— Υπόγραψε και όλα θα τελειώσουν, — της έλεγε.
Η Άννα όμως αρνιόταν. Ήξερε πως αν υπέγραφε, μετά το διαζύγιο θα έμενε χωρίς σπίτι, χωρίς επιχείρηση και χωρίς χρήματα.
Ένα βράδυ ο άντρας της είπε:
— Πάμε. Πρέπει να μιλήσουμε χωρίς ξένα αυτιά.
Η Άννα ένιωσε ανησυχία, αλλά μπήκε παρ’ όλα αυτά στο αυτοκίνητο. Μετά από λίγο σταμάτησαν. Τα φώτα των προβολέων έβγαλαν από το σκοτάδι παλιούς σταυρούς, βρεγμένο χώμα και έναν φρέσκο τάφο.
— Βγες έξω, — διέταξε ψυχρά.
Την οδήγησε στην άκρη του τάφου και είπε ήρεμα:
— Φαντάσου: βρήκαν μια άγνωστη γυναίκα. Χωρίς έγγραφα. Την αιτία θανάτου θα τη γράψουν όπως πρέπει. Ποιος θα ψάξει;
Η Άννα χλόμιασε.
— Έχεις τρελαθεί…
Αλλά ο άντρας της είχε ήδη βγάλει φάκελο και στυλό.
— Υπογράφεις και φεύγουμε από εδώ σαν να μην έγινε τίποτα.
Τα χέρια της Άννας έτρεμαν. Μπροστά της υπήρχε μια υγρή, άδεια τρύπα και δίπλα της ο άνθρωπος που κάποτε αγαπούσε και τώρα φοβόταν περισσότερο από οποιονδήποτε στον κόσμο. Από τρόμο και απόγνωση υπέγραψε τα έγγραφα.
— Μπράβο, — είπε εκείνος χαμηλόφωνα.
Ήταν βέβαιος ότι είχε νικήσει. Όμως δεν ήξερε το βασικό: πριν από το ταξίδι, η Άννα είχε στείλει μήνυμα στη φίλη της με τη διεύθυνση και τη φράση: «Αν μου συμβεί κάτι — ψάξτε εδώ». Και μέσα στο αυτοκίνητο είχε ενεργοποιήσει διακριτικά την εγγραφή στο τηλέφωνό της.
Λίγες μέρες αργότερα ο άντρας της κλήθηκε στον ανακριτή. Η ηχογράφηση με τις απειλές, οι συντεταγμένες του νεκροταφείου, ο φρέσκος τάφος και τα έγγραφα που υπεγράφησαν υπό πίεση συνέθεσαν μια φρικτή εικόνα.
Το δικαστήριο έκρινε τα έγγραφα άκυρα. Και τα λόγια του για «μια άγνωστη γυναίκα» δεν ακούγονταν πια σαν εκφοβισμός, αλλά σαν αποδεικτικό στοιχείο.
Όταν ο ανακριτής διάβασε την κατηγορία, ο άντρας κατάλαβε για πρώτη φορά: είχε δείξει τον τάφο στη λάθος γυναίκα.
Η Άννα δεν φώναξε ούτε εκδικήθηκε. Απλώς έκανε έγκαιρα τη σωστή κίνηση.
Και τώρα εκείνος κοιτούσε τους τοίχους του κελιού και ονειρευόταν να γυρίσει πίσω εκείνη τη νύχτα.
