Առավոտյան աշխատանքի գնալիս ճամփաս կրճատելու համար որոշեցի անցնել գեր եզմ անատան միջով․ Ինչ իմանայի, որ այդպիսի բան կլինի․․․

Առավոտյան աշխատանքի գնալիս ճամփաս կրճատելու համար որոշեցի անցնել գերեզմանատան միջով․ Ինչ իմանայի, որ այդպիսի
բան կլինի․․․Դեպքը եղել է անցյալ ձմռանը: Վաղ առավոտյան գնում էի աշխատանքի, դեռ մութ էր, իսկ ես էլ ուշանում էի: Որոշեցի
կրճատել ճանապարհս և անցնել գերեզմանների միջով:

Այդպես 15 րոպե շուտ եմ հասնում:Ձեռքս հանում եմ գրպանիցս, բանալին կախվում է ձեռնոցիցս և ընկնում ձնակույտի մեջ: Ուղիղ
գերեզմանաքարի վրա:Ապշած կանգնած էի: Կյանքումս ամենից քիչ ուզում էի փորփրել այնտեղ: Բայց գլխումս միայն մի միտք կար.

եթե չվերցնեմ բանալին, երեկոյան տան դուռը չեմ կարողանա բացել և կմնամ դրսում: Կքանստեցի և սկսեցի փնտրել՝ ձեռքերով ձյու-
նը մի կողմ տանելով: Ամբողջ ընթացքում քթիս տակ մրթմրթում էի.

-Տուն չեմ կարողանում մտնել…

Քիչ այն կողմ մի տղամարդ էր անցնում, տեսնելով ինձ՝ արագացրեց քայլերը: Միայն հետո հասկացա, թե ինչ էի խոսում և սկսեցի
բարձր հռհռալ: Իսկ այն տղամարդը երևի էլ երբեք գերեզմանների միջով չանցնի:

Понравилась статья? Поделиться с друзьями: