Մի օր տրանսպորտով տուն էի վերադառնում, երբ․․․Այս միջադեպը կհիշեմ ողջ կյանքում

Մի օր տրանսպորտով տուն էի վերադառնում, երբ․․․Այս միջադեպը կհիշեմ ողջ կյանքում։Ինչպիսի՞ն է իմ սովորական օրը. զարթու-
ցիչի զանգ, պատրաստություններ, երեխայի հետ ուղևորություն՝ դեպի մանկապարտեզ, դաստիարակներին երեխայի հանձնում: Ես
տուն եմ վերադառնում տրանսպորտով, որպեսզի աշխատանքից առաջ մի քիչ էլ տանը հանգստանամ, որ հետո գնամ:

 

Այս անգամ էլ ամեն ինչ նույնն է:Երազելով ևս մեկ ժամ քնելու մասին՝ կիսաքուն բարձրացա ավտոբուս, ազատ տեղ գտա և նստեցի
պատուհանի մոտ: Կանգառները հաջորդում էին իրար, և անծանոթ մի ծեր կին նստեց ինձ մոտ:Սովորական դասական տատիկ, ես
նույնիսկ կասեի՝ աստվածային խատուտիկ:Հագնված կոկիկ՝ առանց որևէ ավելորդ շքեղության: Ոչ թե մեծահասակ կին էր, այլ հենց՝
ծեր կին: Քաղցր, հաճելի:

Պայուսակի փոխարեն մթերքների ցանցապարկ և շարֆ: Հագնված էր այնպես, ինչպես հագնվում են միայն տատիկները:Նա լուռ էր,
մենք ընդհանրապես չէինք շփվում,ես միայն կողքից աննկատելիորեն նայում էի նրան:Հանկարծ պայուսակից հնչեց հեռախոսի զան-
գը: Նման սովորական և հնչեղ մեղեդի, ոչնչով աչքի չընկնող, բջջային հեռախոսների մեծ մասի համար միօրինակ:Իմ հարևանը ջղա-
ձգորեն սկսեց ակնոցները փնտրել:

Տեղադրելով քթի վրա, նա վերջապես հանեց զանգող հեռախոսը: Դա հին ձևանմուշ էր,որն ապրել էր լավագույն ժամանակներ: Ամե-
նայն հավանականությամբ, դա ժառանգել է իր երեխաներից կամ թոռներից: Իսկ էկրանի վրա մի տղամարդու պատկեր էր ՝ «սիրե-
լի» ստորագրությամբ:Իմ ծեր կինը սկսեց պատասխանել նրա մի շարք միօրինակ հարցերին.

-Այո՛, եղել եմ: Այո՛, բժիշկը հետազոտեց, ամեն ինչ ստուգեց: Ես կապրեմ, ինչ է, ես դեռ շատ պլաններ ունեմ: Մի՛ անհանգստացիր, ես
արդեն տուն եմ գալիս: Չդիմավորես, նստի՛ր տանը: Ես գալիս եմ, շուտով այդտեղ կլինեմ:Մի՛ եփիր, հանգստացի՛ր,ամեն ինչ կարգին
է: Այո՛, ես ասում եմ, սպասի՛ր և մի՛ անհանգստացիր, պահպանի՛ր ուժերդ:Ավարտելով խոսակցությունը՝ նա ակնոցները տեղավորեց
ակնոցը պատյանում, հեռախոսը դրեց պայուսակի մեջ և լուռ առաջ գնաց:

Իմ գլխում հարյուրավոր մտքեր պտտվեցին: Որքա՜ն հիանալի է, որ շատ տարեց մարդիկ,որոնցից այլևս ոչ մի ջերմ փոխադարձ զգա-
ցողություն չես ակնկալում,այսքան տարի միասին են ապրում և շարունակում հոգ տանել միմյանց մասին: Նա զանգում է նրան, ըստ
երևույթին իր տեղը չգտնելով, ցանկանում է համոզվել, որ ամեն ինչ կարգին է: Նա էլ համոզում է, որ նա չծանրաբեռնվի և ընդհան-
րապես չանհանգստանա:

Հերոսաբար մենակ գնում է բժշկի,չի ստիպում նրան մոտակայքում թափառել,պաշտպանում է:Նրանք զանգահարում են իրար՝ փոր-
ձելով տեղեկանալ միմյանց գործերից, և նրանց դա չի հոգնեցնում նույնիսկ մի քանի տասնյակ տարիներ համատեղ ապրելուց հետո:

Պարզվում է, որ դա այդպես է, և մի՞թե դա չէ իսկական սերը:

Понравилась статья? Поделиться с друзьями: