Առանց հետ նայելու փախա դստերս տանից․․․Հասցրեցի միայն խալաթս վերցնել

Առանց հետ նայելու փախա դստերս տանից․․․Հասցրեցի միայն խալաթս վերցնել։Գիշերային տնային խալաթով և մերկ ոտքերի վրա
հողաթափերով, Նադյան փախել է տաք տնից ՝ սեփական դստրից:«Դու իմ մայրը չես», — գոռաց Լյուդմիլան: «Դուրս արի, ծեր կա
խարդ: Ան իծ յալ օ ձ »: Նադյան վազեց բանջարանոցների միջով, սայ թաքեց, ընկավ, վեր կացավ և շտապ հեռացավ զայ րո ւյթից
ոլորված դստեր դեմքից, 18-ամյա թոռան Յուրայի խոսքերից. «Եթե փողը չլիներ, ոչ ոք քեզ ձեռք չէր տա»:

Բաբա Նադյայի վրա «հար ձակումները» սկսվեցին հենց նա պապիկի հետ տեղափոխվեց դստեր մոտ:Լուդան եկավ, լուռ ճաշեց, շր-
խ-կացրեց դուռը և անցավ իր սենյակ: Նադեժդա Իվանովնան, արցո ւնքները զսպելով, կարգի բերեց խոհանոցը և նստեց նույն տե-
ղում գործելու համար: Ապա Յուրիկ թոռը ներ խո ւժեց տուն: Եվ «Բարև, տատիկ» -ի փոխարեն, նա կոպիտ ասաց. «Եկեք ուտենք»:
Երբ է վերջին անգամ Լյուդմիլան իրեն մայր անվանել: Ի՞նչ պատահեց իր դստեր և սիրված թոռան հետ: Ինչու է օտարության պատ
բարձրացել հարազատների միջեւ:Հետ քաշվելով ՝ Նադյա տատիկը միամտորեն գցեց թանկարժեք ծաղկամանը ՝ դստեր սիրած ծաղ-
կամանը:

Այն ջար դուփ շուր եղավ, և ինքը ստացավ մեկ այլ ապտակ դստեր կողմից: Շարունակելով հետ քաշվել իր իսկ դստեր և փեսայի սար
սափելի բ ռնո ւթյունից և վայ րագ ծե ծ կ ռտ ուքից ՝ նա վազեց դեպի ներքև: Այստեղ, կորցնելով հավասարակշռությունը, նա ընկավ
և գլորվեց աստիճաններով:Վա խեցած, կեղտոտ, կապտած տատիկը մի քանի օր պատսպարվել էր հարևանների կողմից մասնավոր
տանը: Այնուհետև մի երիտասարդ կին, վարձելով մոտակայքում գտնվող տունը, իր տուն կանչեց խեղճ տատիկին: Նրա պատմութ-
յունը իմանալուց հետո նա ցն ցվեց:

Բայց, այնուամենայնիվ, նա հավաքեց համարձակությունը, հագնվեց և գնաց դստեր բնակարան: Նադյան հույս ուներ, որ ընդհանուր
վիշտը կրկին կմիավորի ընտանիքը: «Ինձ շատ բան պետք չէ, միգուցե աղջիկս ինձ տուն կանչի՞ »:Վերջապես, երբ նա տեղ հասավ,
Նադիան բնակարանի զանգը տվեց: «Օ,, նայիր, թե ով է եկել» — ծաղրելով ասաց Լյուդմիլան ՝ դուռը բացելով, «մեկ այլ հարազատ,
մեկ այլ բնակելի տարածք է գտել ապրում, դե այդտեղ էլ գնա»:՝ Այսպիսով, անցավ եւս մեկ տարի: Նույնիսկ մի փոքր ավելին: Եվ կր-
կին թակեցին դուռը: Պառավն այլևս չէր վա խենում այս ձայնից.

Նրան թվում էր, թե իր կյանքի ամենավատն արդեն եղել է: Այնինչ նա սխալ էր:Այս անգամ նա շեմին տեսավ Յուրոչկային ՝ իր թոռա-
նը: — Ողջույն, — ասաց նա ինչ-որ մե ղավորությամբ: «Բարեւ. Փող չկա, հենց այդպես էլ ասա քո մորը », — լուռ, բայց հաստատուն
ասաց Նադյան: «Տատիկ, մայրիկը վատ է», — ասաց Յուրան: — «Նա քաղ ց կեղ ունի, վի րահատությունն անելն արդեն ուշ է: Նա
խնդրեց ինձ գալ քեզ մոտ, հայրիկը լքեց մեզ: Նա գտավ երիտասարդ և առողջ մեկին »:Պառավը խնամեց իր հիվանդ դստերը: Նա
շոյեց ձեռքը: Նա բռնեց նրա ձեռքը, երբ ցա վերն անտանելի դարձան:

Գիշերը քնեց հենց այդտեղ ՝ բազկաթոռին: Կիսատ նստած: Մի անգամ Լյուդմիլան Յուրային խնդրեց գտնել հին լուսանկարներով ալ-
բոմը: Երբ ցա վը հանդարտվեց, մայրիկն ու դուստրը միասին նայեցին նկարները ՝ սև ու սպիտակ և գունավոր: Նրանք ծիծաղեցին
ու լ աց եղան ՝ հիշելով ինչ-որ ընտանեկան իրադարձություն:Հետո եկավ մարտի երկուսը:Մյուս օրը Լյուդոչկինի ծննդյան օրն է: Նադ-
յան խմոր սկսեց անել ծննդյան տորթի համար: Երեկոյան աղջիկն իրեն ավելի լավ էր զգում, նա ասաց. «Մայրիկ, դու այսօր հերթա-
պահ չես լինելու ինձ խնամելու համար: Գնա քո սենյակ, մի քիչ քնիր»:

Բաբա Նադյան արթնացավ լուսադեմին: Լյուդոչկան մա հանում էր, մայրը դա հասկացավ:«Սիրելիս, մի՛ արա»: — պառավը շտապեց
դեպի աղջկա անկողինը: «Ներիր ինձ, մայրիկ», — շշնջաց կինը: Սրանք նրա վերջին խոսքերն էին: Անկողնային սեղանի մոտակայ-
քում մի ալբոմ էր ՝ հին լուսանկարներով: Նրանցից մեկը ընկավ հատակին .. Նադիայի լուսանկարն էր, իր գրկում պահած իր գեղե-
ցիկ դստերը…

Понравилась статья? Поделиться с друзьями: